Sitemizdeki  köyün görüntülerini gördükten sonra duygularını şiire döken
  Mahmut ZENGİN ‘in duygu dolu "Tarderem" adlı şiiri.

  Kırmızı sırtı, petek kayası,
  Yoğurt tutmaz olmuş peynir mayası,
  Viraneye dönmüş arpa tarlası,
  Ne hallere düştün canım TARDEREM.

  Eyüp Dayılar,Como Dedeler,
  Onlar dünyaya burada geldiler.
  Senelerce çalışıp senden yediler,
  Ne hallere düştün Canım TARDEREM.

  Kimseler artık sırttan inmiyor,
  Kesilmiş suyu taşı dönmüyor.
  Orda kalanların yüzü gülmüyor.
  Ne hallere düştün Canım TARDEREM.

  Ne güneyi kalmış,ne kışlası,
  Bir taş yüzünden göçü başlamış,
  Baharı görmeden yazı kışladı,
  Ne hallere düştün Canım TARDEREM.

  Değirmenin vardı dönerdi taşı,
  Bütün köyler ondan alırdı aşı,
  Kaldırsınlar artık o kara taşı,
  Ne hallere düştün Canım TARDEREM.

  Caminin önünde oturamadım, 
  Dostlarım gelmişti yatıramadım.
  Çok belledim ama hatırlamadım,
  Ne hallere düştün Canım TARDEREM.

  Eskilerden kalmış ayak izleri,
  Kulağımda çınlayan ayak sesleri,
  Dereye serilmiş ekin kemleri,
  İsimsiz, sahipsiz kalmış tarlalar.

  Bir ismi kalmış ören deresi,
  Ne bu halin üzersin herkesi.
  Gelen nesil soracak bizim tarla neresi,
  İsimsiz ,sahipsiz kalan tarlalar.

  Ne bir kuş kalmış ne keklik sesi,
  Her tarafı delmiş tarla faresi,
  Elin umrunda mı tarlada  kalan ekin tanesi,
  İsimsiz sahipsiz kalan tarlalar.

  Ekinler boy boyken gülerdi yüzün.
  Mal yatağına dönerdi tarlalar güzün,
  Halini görünce aldı bir hüzün,
  İsimsiz, sahipsiz kalan tarlalar.

  Yazan: Mahmut ZENGİN
  Okuyan: Nizamettin BARAN